Desastreuze fouten vragen na twintig jaar om vergiffenis

De ochtend van zeven juni in het jaar negentienhonderd negenentachtig. Een ochtend, zoals men nu ook nog vele ochtenden meemaakt. Nee, eigenlijk was het nog nacht. De nacht was nog in volle gang en was al over de helft heen. Ergens boven de Atlantische Oceaan kwam een vliegtuig van De Surinaamse Luchtvaartmaatschappij dichtbij haar bestemming. Het vliegtuig met vluchtnummer PY zevenhonderd vierenzestig, dat de avond ervoor al met vertraging van luchthaven Schiphol was vertrokken, zou volgens plan om vier uur in de ochtend plaatselijke tijd op luchthaven Zanderij in Suriname aankomen. In het vliegtuig lagen vele passagiers te slapen. Enkelen waren ook wakker, maar menigeen was erg moe van het wachten tijdens de vertraging in Amsterdam. Onder de passagiers waren mensen die hun familieleden in Suriname gingen bezoeken. Nu is dit gebruikelijk, waardoor men vaak bekenden al in het vliegtuig tegenkomt. Suriname heeft niet gigantisch veel inwoners. De meerderheid van de bevolking leeft ook in de hoofdstad Paramaribo. Dus grote kans dat je dan als lokale inwoner in het vliegtuig naast een bekende zit. Ook een deel van de spelers van het Kleurrijk Elftal zat in het vliegtuig. Het elftal, dat volledig uit Surinaamse voetballers bestaat, heeft als doel wedstrijden en toernooien te organiseren, waarvan de opbrengst naar goede doelen in Suriname gaat. Ook het bevorderen van de intergratie van Surinaamse spelers in het Nederlandse voetbal was bij de oprichting van dit elftal een belangrijk streven. In de jaren tachtig was dit namelijk nog niet zo vanzelfsprekend. In Suriname is er wel een voetbalcompetitie, maar zeker niet zo groot als vele competities in Europa. Het was die tijd dan ook groot nieuws als een speler vanuit Suriname naar Europa ging. Het Kleurrijk Elftal speelde in negentienhonderd zesentachtig zijn eerste wedstrijd in het Olympisch Stadion te Amsterdam tegen de Surinaamse voetbalkampioen. De voetbalclub Robin Hood uit Paramaribo, die tot op de dag van vandaag nog steeds meespeelt om het kampioenschap in Suriname, was even daarvoor overgevlogen naar Nederland voor deze blijde gebeurtenis. Het Kleurrijk Elftal werd dan ook als tegenprestatie uitgenodigd om in de maand juni een toernooi te spelen, met de voetbalclubs Boxel, Transvaal en wederom Robin Hood. Hierdoor kwam het dus dat een deel van het Kleurrijk Elftal die zesde juni moest meemaken dat een vertraging van hun vliegtuig zich voor hun ogen zich afspeelde. Ja, een deel van dit elftal. Keeper Stanley Menzo en de spits Hennie Meijer waren al eerder vertrokken naar Suriname. Voorts kon een aantal spelers onmogelijk vertrekken. Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Bryan Roy, Aron Winter en Henk Fräser hadden allemaal een uitnodiging om mee te gaan met dit speciale elftal, maar kregen geen toestemming van hun clubs om halsoverkop het land te verlaten. Hoeveel geluk deze spelers hebben gehad, bleek maar weer eens op die fatale ochtend van zeven juni. De ‘Anthony Nesty’, zoals het vliegtuig liefkozend werd genoemd, had een prettige vlucht gehad, toen de piloten de kuststreek van Suriname voor hun ogen zagen opdoemen. Nu moet je weten dat luchthaven Zanderij op ruim dertig kilometer zuidelijk buiten de hoofdstad Paramaribo ligt. Hierdoor moest het vliegtuig een korte tijd nog boven land vliegen. De Amerikaanse gezagsvoerder, genaamd Will Rogers, en zijn bemanning hadden van te voren een weerbericht doorgekregen waarmee ze tevreden waren. Het zou immers een goede landing kunnen worden. Maar op het moment dat het vliegveld in zicht kwam, was er duidelijk een mistbank te onderscheiden. Dit hadden de bemanningsleden niet verwacht. Na onderzoek bleek dat het zicht niet zo slecht was om met het blote oog te landen. De brave borst Will Rogers besloot echter anders en wilde via het Instrument Landing System te landen. Het ILS is een systeem waarmee vliegtuigen op basis van meetapparatuur kunnen landen. Rogers had alleen geen toestemming vanuit de toren van Zanderij om een dergelijke landing in te zetten. Wat uiteindelijk desastreus eindigde. De gezagsvoerder had tot drie keer toe geprobeerd de landing in te zetten, maar steeds werd het geweigerd door het systeem. Uiteindelijk besloot hij de vierde keer een landing in te zetten en een waarschuwing van het systeem, dat het toestel te laag vloog, te negeren. Dit had tot gevolg dat het toestel met honderdzevenëntachtig inzittenden op vijfentwintig meter hoogte twee bomen raakte en om zijn lengteas draaide. Uiteindelijk stortte het vliegtuig om precies drie minuten voor half vijf plaatselijke tijd ondersteboven neer en nam daarbij het leven mee van honderdzesenzeventig inzittenden. Een fatale fout van een bemanning, die ervoor zorgde dat in één klap de hele Surinaamse bevolking in rep en roer was. Tot op de dag van vandaag praat iedereen nog over deze verschrikkelijke tragedie. Waarom moesten er op die ochtend zoveel mensen omkomen? Alle bemanningsleden en honderdzevenenzestig mensen kregen een enkeltje