Voetbalsupporters. Een raar volkje!

“Holle vaten klinken het hardst.” Mensen die de minste kennis ergens over hebben, verkondigen vaak het meest nadrukkelijk hun mening. Nu is het natuurlijk niet mijn bedoeling om iedereen, die zich ook maar heel even zich voelt aangesproken, tot op het bot af te branden. Maar gaandeweg deze column zullen mensen, zich gaan afvragen, of ik het over hen heb, of over de buurman. Wie de schoen past trekke hem aan, zal ik zo zeggen. Al tweeëndertig jaar lopend op deze aardbol fascineert het spelletje voetbal mij. Hoe dat komt? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Een spelletje, waarbij twintig mannen (en nu ook vrouwen) achter een bal rennen en twee personen proberen de bal tegen te houden. Toch raar, dat juist dit spelletje ons zo in onze greep houdt. Komt er weer een voetbal kampioenschap aan, dan dossen wij ons in het oranje en iedereen houdt ervan om dan als bondscoach, de huidige trainer van ‘ons Oranje’ te degraderen als ballenjongen in het Olympisch Stadion. Na een dergelijk, meestal desastreus verlopen toernooi, gaan we gezellig elk weekend weer in het stadion onze kelen schor schreeuwen. Bovendien reikt ons vocabulaire, niet verder dan het onzinnige “hoerenjong, je moeder is een hoer en hij is een *****.” En hier kom ik tot de kern van mijn betoog. Wat is een voetbalsupporter toch een raar individu. Nee, niet de liefde voor zijn of haar club. Ik als rasechte PSV supporter, die het hele jaar woont en werkt in Paramaribo, Suriname, ben ontzettend blij, dat de wedstrijden van “de alleen op geldbeluste boerenclub” live worden uitgezonden. En ik heb het ook niet over de vele euro’s die gespendeerd worden aan de vele artikelen, seizoenskaarten en andere prullaria, die, mijns inziens, als enige doel hebben om de buitenwereld ervan te overtuigen dat jij wel een goede supporter van je club wilt zijn. Ik wil voornamelijk mijn pijlen schieten richting het rare fenomeen, dat vele supporters na een wedstrijd, altijd wijzen naar randvoorwaarden, die hun eventueel verlies verbloemen. Nooit heeft de eigen ploeg het gedaan! Het ligt altijd aan de scheidsrechter, het veld, het geluk van het andere team, de slechte wissels enzovoort enzovoort. Begrijp me goed, ik maak me zelf ook schuldig aan dit belachelijk fenomeen. Hoe komt het toch, dat wij supporters na de wedstrijd nooit naar het falen van de eigen ploeg willen kijken? Heeft dit te maken, met het gevoel van extase, die vaak in een voetbalwedstrijd tot een hoogtepunt gebracht wordt? Is een voetbalwedstrijd eigenlijk een soort drug en zijn deze rare uitingen na een wedstrijd, de ontwenningsverschijnselen? Het antwoord zal waarschijnlijk in het midden liggen. Toch is het denk ik verstandig is om eens bij jezelf te raden te gaan, wat voor acties jij onderneemt na een voetbalwedstrijd. Zijn dat ook deze belachelijke uitspraken? Is het niet verstandig om ook eens rationeel naar jouw eigen club te kijken? Ik ben na een jaar Suriname tot de ontdekking gekomen, dat wanneer je rationeel kijkt naar voetbal, voetbal meer glans krijgt. Voorts is het ook beter voor je hart! Mocht je na deze column rare ontwenningsverschijnselen en de neiging krijgen om de schrijver van dit stuk de nek om te draaien, dan is dat het bewijs van het gelijk van de schrijver. Misschien is er dan nazorg bij de dichtstbijzijnde huisartsenpost. Is wens je veel nadenk plezier. Peter van der Stoep