ZEIST – Het zit niet mee voor Dominique Vugts (24). Raakte ze vorig jaar geblesseerd, nu was ze bijna de gehele eerste seizoenshelft reservespeelster. Haar trainer bij FC Utrecht heeft een bepaalde zienswijze, zij een andere en dat schiet natuurlijk niet zo erg op. Een oplossing? Nou, graag! Alleen lijkt die op dit moment lastiger te vinden dan gehoopt.

TEKST: Maarten de Jong

Haar glimlach is even betoverend als lief en ontwapenend. Alleen lijkt hij op dit moment niet helemaal op zijn plaats. Dat beseft ze zichzelf op datzelfde ogenblik ook. “Ik lach nu wel, maar eigenlijk gaat het niet zo goed met me”, zegt Dominique in gesprek met Voetbal Centraal. “Voetbal is mijn leven, alles staat altijd in het teken van mijn sport. Als je dat van me afpakt doet dat pijn aan mijn hart. En als je aan mijn hart komt, gaat het de verkeerde kant op. Weet je wat het is, het is me nooit aan komen waaien”, vertelt ze. “Ik moet altijd hard werken om dingen te bereiken. Daar is niets mis mee, maar ik zou zo graag eens meer geluk willen hebben en meer vertrouwen willen krijgen.” Liever had de Noord-Brabantse nu verteld dat ze basisspeelster is in het keurkorps van Mark Verkuijl en dat ze er al een heleboel doelpunten in had geschoten, al hoeft ze van zichzelf niet per se het beslissende tikje te geven. Maar de realiteit is anders en dat vindt Dominique natuurlijk niet zo leuk. “Ik hoor langs de zijlijn veel positieve verhalen en veel mensen begrijpen het niet en vragen zich ook af waarom ik op de bank zit. Het is ontzettend rot dat ik niet meer zoveel wedstrijden vanaf de aftrap speel, dat knaagt aan me. Ik hoop dat ik vanaf nu (morgenavond hervat FC Utrecht Vrouwen de competitie met een wedstrijd tegen FC Zwolle, red.) weer in de basis sta.”

Koprol en omhaal

De voorbereiding op het seizoen begon niet zo goed voor Dominique. Eigenlijk liep het vorig jaar al wat minder. Oh, ze scoorde toen wel geregeld en had een basisplaats, maar ineens was die vervelende blessure daar. En hoe het nu kwam? Geen flauw idee. “Op een dag werd ik wakker en had tintelingen in mijn linkerbeen. Ik wist dat er iets niet klopte, dat voelde ik gewoon. Je eigen lichaam ken je toch het best, daar kan soms geen onderzoek of protocol tegenop. Het bleek dat ik last had van mijn rug. Ik wilde een MRI-scan, maar kreeg die niet van de dokter. Vond ik onzin. Ik stap echt niet zomaar naar een arts toe als er niets aan de hand is. Uiteindelijk bleek dat ze er flink naast zaten en had ik dus een hernia. Het heeft me uiteindelijk tien weken gekost om weer helemaal fit te worden.” En Dominique is nog steeds onder behandeling, bij een chiropractor welteverstaan. “Hij werkte met spanningsvelden en ging met zijn hand mijn ruggenwervels af. Hij zette het zenuwstelsel aan de gang en maakte mijn zenuwbanen vrij. Op zijn apparaatje hoorde hij waar slechte spanning te vinden was. Op die plek legde hij zijn hand op mijn rug totdat de spanning verminderde en ging dan naar het volgende punt. Je moet in dat soort geneeswijzen geloven, maar dat doe ik wel hoor. Het heeft bij mij zeker geholpen. Ik kan het iedereen aanbevelen.”

In het begin van het seizoen was ze weer de oude. Hoewel, bijna dan. Haar tussenwervelschijf is iets uitgedroogd. “Een beetje vervroegde slijtage”, weet Dominique. “Maar ik heb gelukkig nergens pijn en kan vrijuit spelen. Een koprol maken, een omhaal, das allemaal geen probleem”, lacht de aanvalster. Alleen dan moet ze natuurlijk wel spelen. Vorig seizoen schoot Dominique nog tienmaal met scherp. De jaren daarvoor bij Willem II vond ze ook geregeld het net. Vooral in het begin ging het lekker, toen ze een koningskoppel vormde met Karin Stevens. Heerlijk, meende de Bossche. “We voelden elkaar prima aan en scoorden aan de lopende band. Ik speelde een beetje in dienst van Karin, maar dat vond ik eigenlijk wel best. Dat zijn voor mij de mooiste tijden uit mijn loopbaan, tot nu toe dan.” Dominique heeft bij FC Utrecht ook wel een speelster met wie ze binnen de krijtlijnen een goede band heeft. “Ik heb een bepaalde klik met Babiche Roof, als wij de kans krijgen samen te spelen wordt dat genieten!”, meent Dominique. “Zij is links, heeft een goede voorzet en wij weten elkaar te vinden. Ik zou ook graag in een 4-4-2 formatie met haar willen spelen, met opkomende snelheid vanuit het middenveld en de flanken. Ik denk dat de trainer dan meer kan profiteren van mijn kwaliteiten. Naast scoren kan ik ook een bal doorkoppen en ben ik een aanspeelpunt. Dat systeem hanteren lijkt me een mooie optie.”

Hopelijk komt het goed

Dominique kwam in het verleden uit voor het Nederlands elftal, maar dat was maar heel even. “Ik heb drie interlands gespeeld, maar heb ook bij Oranje niet genoeg vertrouwen gekregen. Vera Pauw, de bondscoach, red., zag in mij haar nieuwe spits, maar liet me vervolgens alleen een paar minuten spelen. Dat schoot niet op.” Dus wilde Dominique iets anders. Van de hele tijd op de bank zitten werd ze namelijk ook niet vrolijk. “Ik heb drie maanden nagedacht en uiteindelijk besloten te bedanken. Tenslotte moet je je gelukkig voelen in wat je doet, dat was ik toen niet. Ik ben een gevoelsmens, doe altijd alles uit het hart. Als ik nu een aanbod krijg om voor het Nederlands elftal te komen voetballen, zou ik drie keer nadenken voor ik ja zeg. Ik heb namelijk wél bedankt hè. Maar als ik zie wie er nu in Oranje zitten, denk ik dat ik ook best bij de groep zou kunnen horen.”

Vooralsnog is Dominique echter vooral bezig met voetballen bij FC Utrecht en haar opleiding Sport en Bewegen. Daar heeft ze het flink druk mee. Ze heeft geen rijbewijs en moet dus elke dag met de trein. Ze fiets eerst naar school en racet dan weer naar huis om vervolgens snel naar het station te gaan. Met voetbaltas en al neemt ze dan de bus om zich keurig op tijd op Sportpark Saestum te melden voor de training. Of ze volgend seizoen ook nog in Zeist te bewonderen is? Tja, geen idee. “Dat ligt er aan hoe de rest van dit jaar er uit gaat zien”, zegt Dominique. “Op dit moment overweeg ik een vertrek, dat lijkt me logisch. Als je niet speelt, denk je toch na over wat er eventueel mogelijk is.” Maar als het aan de aanvalster ligt, hoopt ze gewoon dat alles goed komt en blijft ze lekker bij FC Utrecht voetballen, want dat vindt ze toch nog steeds een mooie club. Nu hoopt ze nog dat als ze morgen het veld oploopt, de speaker haar naam opnoemt als zijnde basisspeelster. En als dat gebeurt, dan gaat ze knallen, dat weet ze zeker!

Maarten de Jong // Voetbal Centraal

EK TIP: Mee doen aan de beste EK-pool site van Nederland? Klik hier!

Auteur: Maarten de Jong op 20 februari 2012 om 12:00