EXCLUSIEF - Interview met Carmen Bleuming

ZWOLLE – Leuk is het natuurlijk allerminst: geblesseerd toekijken. Het scheelt weliswaar wat zweetdruppels en inspanningen, maar als de rest wel kan voetballen en jij niet, is dat toch teleurstellend. FC Zwolle Vrouwen hervat vandaag de Eredivisie Vrouwen met een duel met FC Utrecht. Carmen Bleuming (22) is net geopereerd en doet dus niet mee. Dat wordt een avondje aanmoedigen en duimen draaien op de tribune. TEKST: Maarten de Jong Daar struint Carmen door de gangen van het FC Zwolle Stadion. Ze speurt links en rechts in de hoop in een van de vertrekken de fysiotherapeut te ontdekken, die samen met haar een revalidatieschema’tje op gaat stellen. Zo vaak was ze de afgelopen weken niet te bewonderen bij de voetbalclub, want sporten was domweg onmogelijk. Vorige week maandag deed ze voor het eerst weer wat oefeningen. De aanvalster speelde vorig seizoen nog bij FC Twente en rijdt nu elke dag op en neer vanuit Enschede. Ze wil binnenkort graag op zichzelf gaan wonen, maar je dacht toch zeker niet dat ze een appartement in Zwolle aan het zoeken is. “Want Enschede is echt mijn stad”, zegt Carmen in gesprek met Voetbal Centraal. “Ik speel bij FC Zwolle, maar dat betekent niet dat ik dan Zwolle ook geweldig vind. Mijn school ligt in Enschede, ik heb daar veel vriendinnen wonen en het bevalt me er gewoon hartstikke goed. Dus als het even kan, blijf ik lekker zitten waar ik nu zit.” Onvermijdelijke operatie In datzelfde Enschede liet Carmen haar knieblessure onderzoeken. Ze ging vorig jaar in een wedstrijd van de beloften van FC Twente door haar knie, maar speelde later gewoon door. Dat was geen succes, zo bleek, want 25 januari moest ze alsnog onder het mes. “Gekie Meins, de clubarts van FC Twente, red., heeft me onderzocht”, vertelt Carmen. “Toen het net gebeurd was, heb ik een MRI-scan gehad waaruit bleek dat ik kraakbeenbeschadiging op had gelopen. Ik heb het seizoen alleen gewoon uitgespeeld. Een paar weken geleden, ik voetbalde met pijnstillers en bleef last houden, ben ik teruggegaan naar Gekie. Bleek dat mijn blessure erger was geworden. Ze zei dat ik er dan toch maar iets aan moest laten doen.” Een operatie bleek onvermijdelijk. “De artsen hebben mijn hele knie schoongemaakt, het kraakbeen glad gemaakt en mijn plica (een stukje in haar knie, red.) weggehaald. Nu moet ik revalideren. Een geluk bij een ongeluk is dat ik maar drie wedstrijden mis: een bekerwedstrijd en twee competitiewedstrijden. In maart hoop ik weer op het veld te kunnen staan.” In de tussentijd ploetert Carmen in de fitnesszaal en op de crosstrainer om weer fit te worden. Daarnaast werkt ze zestien uur per week in de thuiszorg. Ze moet nog wel wat dingetjes doen voor haar opleiding verpleegkunde, maar dat komt haar volgend jaar een stukje beter uit. In de tussentijd vermaakt ze zich met haar teamgenoten van FC Zwolle Vrouwen, een paar meiden van FC Twente of haar niet voetballende vriendinnen. Het zal niet zo’n verrassing zijn dat Enschede geregeld de bestemming is van de aanvalster. “En ik kan dus écht niet stilzitten hè”, zegt Carmen. “Elke dag thuis op de bank hangen is niets voor mij. Ik had laatst nog een verjaardag van Marloes Hulshof, bij FC Twente mijn beste maatje, en spreek sommige meiden van FC Twente nog geregeld. Ik heb goed contact met hen en dat vind ik hartstikke leuk. Toen ze vorig jaar kampioen werden, heb ik na de wedstrijd nog een drankje gedaan. Of ik ooit nog terug ga naar FC Twente? Nou ja, het is wel mijn club en ik ben voor de mannen van FC Twente, dus misschien dat ik ga als ze me vragen? Maar nu ben ik daar niet mee bezig hoor, want ik voetbal nu voor FC Zwolle Vrouwen.” Eerste reserve Na vier jaar FC Twente, één seizoen Onder 17, twee jaar het eerste team en vorig seizoen de beloften, verliet Carmen deze zomer haar geliefde Enschede voor een plekje in het elftal van FC Zwolle Vrouwen. Marianne van Brummelen, die net als haar overstapte van FC Twente, Judith Frijlink en Lisanne Vermeulen werden haar concurrenten bij FC Zwolle Vrouwen. De ploeg had vier aanvalsters en stelde er drie van hen vast op. En laat nou net Carmen degene zijn die op de bank moest zitten. “In het begin heb ik nog wel gespeeld omdat Judith wat last had, maar daarna werd ik reserve”, weet Carmen. “Als ik zometeen weer fit ben, hoop ik dat de trainer (Bert Zuurman, red) me nu wel in de basis zet. Het is denk ik een tactische keuze om mij niet op te stellen. Marianne is snel en kan beslissend zijn, Judith kan een bal ijzersterk vasthouden, net als Lisanne. Ik heb weer andere kwaliteiten, kan bijvoorbeeld een goede voorzet geven. Wanneer ik helemaal hersteld ben, is mijn eerste doel om in de basis te komen staan. En dan hoop ik dat we weer eens gaan winnen, want we snakken met zijn allen naar een zege (FC Zwolle Vrouwen staat laatste, red.). Ik vind dat we best aardig spelen, alleen we kunnen een wedstrijd nog niet op slot gooien. We werk