Vreemde eend Arteta en rake corners maken 'Boring Arsenal' na 22 jaar weer kampioen

Wat zie je: een eend of een konijn? Het maakte Arsenal-trainer Mikel Arteta niet uit wat zijn spelers zagen in de optische illusie met beide dieren, zolang zijn spelers maar hetzelfde zagen, hetzelfde doel hadden. Dat was nodig, vond de soms bezeten Spaanse trainer in 2022. Alleen dan zou Arsenal de landstitel winnen. Dinsdagavond kwam die titel er. Eindelijk. Na drie seizoenen op rij de pijnlijke tweede plek werd Arsenal verlost: 22 jaar na 'The Invincibles', de onverslaanbaren, van Arsène Wenger zijn de Noord-Londenaren weer de beste van Engeland. Nerveus seizoen Het was (vooral de laatste weken) een nerveus seizoen vol cornerdoelpunten, kritiek op het knappe defensieve, soms saaie spel en soms onnavolgbare Arteta-bedenksels. In de eerste seizoenshelft leed Arsenal twee nederlagen en speelde de ploeg drie keer gelijk. De voorsprong op nummer twee City was vier punten en het spel was goed, vooral in de Champions League. Na de jaarwisseling behield Arsenal, dat moeizamer begon te voetballen, een minimale voorsprong. Al bleef Manchester City in de buurt. En toen kwam april, de maand waarin het afgelopen jaren vaker was misgegaan. 'The Gunners' verloren tweemaal op rij, in de League Cup en FA Cup, voordat het twee keer achter elkaar verloor in de Premier League. Op 22 april nam City na een direct duel zelfs op doelsaldo de koppositie over. Rampscenario's spookten de Arsenal-fans door het hoofd: het zal toch niet weer misgaan? Zoals in 2023, toen City de titel wegkaapte in de laatste weken. Arsenal was dat seizoen 250 dagen lang koploper, maar niet op de beslissende dag in mei. Of zoals in 2024, toen Arsenal na een vrijwel feilloos seizoen wachtte op een misstap van koploper City die nooit kwam. In het voorjaar klonk de kritiek die al sinds nieuwjaar sluimerde net iets luider: Arsenal zou onaantrekkelijk voetbal spelen. Arteta leunde dit jaar op een zeer solide defensie (slechts 26 tegengoals) en legde de nadruk op een soort passief balbezit, zonder specifieke drang voorwaarts. Zo had Arteta het toch niet geleerd van Pep Guardiola, onder wie hij bij City jarenlang assistent was? En hoe anders was dit spel wel niet dan onder clublegende Wenger, die in zijn tijd drie landstitels pakte met schitterend voetbal en een legendarisch, onverslaanbaar elftal smeedde met onder anderen 'Invincibles' Dennis Bergkamp, Thierry Henry en Patrick Vieira. 'Boring Arsenal' Arsenal-fans zaten er niet echt mee. Maar critici noemden Arteta's team "boring", saai. Een (on)bewuste verwijzing naar het elftal van vóór Wenger, dat begin jaren negentig onder George Graham met zeer defensief spel de landstitel veroverde. Die ploeg won ook vaak met 1-0 en werd 'Boring Arsenal' genoemd. Dat Arsenal dit seizoen 28 keer scoorde uit een corner, vrije trap of strafschop (meer dan veertig procent van het totaal) en het dodespelmoment vaak nodig had als redding in een penibele situatie, versterkte het beeld. De erfenis van Wenger woog zwaar, maar Arteta trok ook in mindere periodes overtuigd zijn eigen plan. "I'm on fire", zei hij vorige maand. "Ik ben zo gedreven. Dit is schitterend. Ik zie mogelijkheden en ik wil het voor elkaar krijgen voor alle mensen. Dat drijft mij. Ik ken geen angst." Steun voelde hij constant van het clubbestuur, de leiding zag het belang in van langetermijnvisie. Arteta kreeg, anders dan bij veel andere topclubs, de tijd die nodig was om iets op te bouwen. En er kwamen goede spelers bij, zoals Declan Rice in 2023 voor een recordbedrag van 120 miljoen euro. Deze zomer werd de aanval nog even 'opgefrist' met de komst van Eberechi Eze, Viktor Gyökeres en Noni Madueke. Nauwelijks gemor Niet elke speler was even geliefd, maar onder de Arsenal-fans klonk nauwelijks gemor over het spel. In Noord-Londen wilden ze simpelweg van het decennialange trauma af. En Arteta bleek de trainer die de trouwe, brave fans van die last ontdeed. De ongebruikelijke, soms ronduit maffe methodes van hun Spaanse hoofdcoach om de spelers scherp te houden namen ze voor lief. Spelers en fans herinneren zich nog wel het brandende lampje waarmee Arteta in de kleedkamer tijdens een wedstrijdbespreking stond te zwaaien, als metafoor om energiek te voetballen. Of de zakkenrollers die hij had ingehuurd tijdens de lunch om te laten zien dat je altijd alert moest blijven. Citroenen uitknijpen Of de citroenen die spelers moesten uitknijpen om te bewijzen dat je altijd ergens meer uit kunt halen. Of de muziekboxen langs het trainingsveld waar hard You'll never walk alone uit blies, om te wennen aan de Liverpool-fans. Of dus de eend-konijn-illusie, om alle neuzen dezelfde kant op te krijgen. "Elke wedstrijd grijpen we een ander thema aan om de spelers zo goed mogelijk voor te bereiden op de volgende wedstrijd", verklaarde Arteta ooit zijn ongebruikelijke managementmethode. "De beste varianten zijn op initiatief van de spelers. Daar houd ik het meeste van." In de moeizame maand april doken er berichten op dat op het trainingscomplex van Arsenal een fikkie was gestookt, om het vuur in de spelersgroep weer te laten oplaaien. Zal Arteta wel geweest zijn, dacht men. Wat bleek: het was iemand anders binnen de club. Arteta had zijn doel bereikt. Winst in de Champions League, zaterdag 30 mei speelt Arsenal de finale tegen PSG, zou een mooi extraatje zijn. Maar alleen al met de landstitel heeft de vreemde eend Arteta Arsenal bevrijd.