Iraanse voetbalsters die land ontvluchtten krijgen Australische nationaliteit

De Iraanse voetbalsters Fatemeh Pasandideh en Atefeh Ramezanisadeh zijn woensdag tijdens een naturalisatieceremonie in Brisbane Australisch staatsburger geworden. De twee voormalige internationals vroegen vijf maanden geleden asiel aan in Australië nadat ze tijdens de Aziatische kampioenschappen voor vrouwen samen met enkele medespelers hadden geweigerd het Iraanse volkslied te zingen. Dat werd in het thuisland gezien als daad van verzet tegen de islamitische republiek, waarna de speelsters in Iraanse staatsmedia werden neergezet als verraders. De speelsters vreesden bij terugkeer naar Iran te worden vervolgd vanwege hun actie. Het was een opvallend beeld voor de wedstrijd tegen Zuid-Korea begin maart. Terwijl het Iraanse volkslied klonk, hielden de speelsters hun kaken stijf op elkaar. De actie werd op sociale media en in de internationale media gezien als een openlijk protest tegen het streng islamitische regime. De Australische minister van Binnenlandse Zaken Tony Burke bood zeven speelsters aanvankelijk een humanitair visum aan. Vijf van hen besloten daarna geen asielaanvraag in te dienen in en keerden terug naar Iran, nadat hun families volgens Australische media waren bedreigd. Pasandideh en Ramezanisadeh besloten in Australië te blijven en wel asiel aan te vragen. Woensdag kregen zij in Brisbane hun Australische staatsburgerschap. "Gisteren was een van de gelukkigste dagen van mijn leven. Ik ben ontzettend trots en dankbaar dat ik officieel Australisch staatsburger ben geworden", zei Pasandideh na de ceremonie. "We zijn topsporters en het blijft onze droom om onze sportcarrière hier in Australië voort te zetten." Brisbane Roar De twee voetbalsters trainden sinds maart mee met de vrouwenploeg van Brisbane Roar, waar ze nog altijd welkom zijn om hun conditie op peil te houden. "Wat zij hebben meegemaakt, is meer dan de meeste mensen in hun hele leven ervaren", aldus een woordvoerder van de club. "Iedereen bij Brisbane Roar is blij dat we een klein steentje hebben kunnen bijdragen. Als ze ooit weer een trainingsshirt willen aantrekken en met ons mee willen trainen, staat de deur altijd open."