Misvattingen over transfers: waarom directeuren niet zomaar met miljoenen kunnen smijten

Ajax gaat Mika Godts voor zo'n 55 miljoen euro verkopen. Kan Jordi Cruijff nu met een cheque van hetzelfde bedrag de transfermarkt op voor een vervanger? Nee, is het snelle antwoord. Dat zit zo: Zoals veel zaken in de voetballerij is de wereld achter transfers behoorlijk troebel. Lang niet alles wordt bekendgemaakt. Omdat Ajax een beursgenoteerd bedrijf is, is het verplicht om koersgevoelige informatie, zoals een hoge transfersom van Godts, naar buiten te brengen. Maar daarbij wordt niet gemeld of het bedrag bijvoorbeeld in termijnen wordt betaald, zoals gangbaar is in de voetballerij. Ook wordt niet duidelijk hoeveel procent er naar de speler en zijn entourage gaat, wat een eventuele intermediair krijgt en of vorige clubs meeprofiteren. Even een fictief voorbeeld: Real Madrid betaalt MVV 100 miljoen euro voor Pietje. Van de totale som gaat 15 miljoen euro naar de speler en diens entourage. Zijn vorige club krijgt 10 miljoen en de solidariteitsbijdrage voor de clubs waar hij tussen zijn 12de en 23ste speelde is 5 miljoen. Dat betekent dat er 70 miljoen euro overblijft. Real betaalt ook nog eens in vier termijnen, dus 25 miljoen per jaar. Die som krijgt MVV direct, maar daar moet het wel meteen die andere kosten van betalen, want Pietje wil direct zijn deel betaald zien. Enfin: je krijgt als club lang niet de gehele transfersom en het kan lang duren voordat het overige gedeelte binnen is. En dan staat Pietje ook nog voor een bepaald bedrag bij MVV in de boeken als afschrijving (daarover verderop meer). Daartegenover staat wel dat je als club bij het aantrekken van een speler natuurlijk ook kunt betalen in termijnen. En je mag de transfersom op de begroting afschrijven door het aantal contractjaren. Dus: Real Madrid haalt Pietje voor 100 miljoen en legt hem voor 5 jaar vast, dan staat hij voor 'slechts' 20 miljoen jaarlijks in de boeken. Enzo Fernández Sinds 2023 heeft de UEFA een maximale afschrijvingsperiode van vijf jaar ingesteld, als reactie op een slimmigheid van Chelsea, dat een speler als Enzo Fernández na een transfersom van 120 miljoen euro een contract gaf voor 8,5 jaar, en zo de schade enigszins beperkt hield op de afschrijvingen. Dat mag nu dus niet meer. Je kunt wel het contract van een speler tussentijds verlengen. De resterende boekwaarde mag dan opnieuw worden uitgesmeerd over de looptijd van het nieuwe contract, waardoor de afschrijvingskosten op korte termijn dalen. Daar staat vaak wel weer een hoger salaris tegenover. Want naast het transferpotje let een technisch directeur ook op de salarishuishouding. De budgetten worden vooraf bepaald in samenspraak met de Raad van Commissarissen. Dat kan gedurende een periode wijzigen. Kies je voor hogere salarissen, dan kan dat afgaan van het transfergeld. Kies je voor transfervrije spelers, dan kost je dat geen budget uit het transfergeld. Toch kan het erg op de begroting drukken, omdat transfervrije spelers over het algemeen een hoger salaris (of tekengeld) krijgen. Loyaliteitsbonus Om de druk te verlichten kun je als technisch directeur proberen af te spreken dat een transfervrije speler een flink percentage krijgt van de transfer die hij mogelijk later maakt, waardoor zijn basissalaris minder hoeft te zijn. Veel clubs werken ook met een loyaliteitsbonus. Een salaris dat ieder jaar oploopt. Dan is het risico voor het eerste jaar relatief laag. En blijft een speler langer dan is het blijkbaar een match, die een grotere investering op de balans waard is. Als je even de middelen niet hebt, kun je een speler huren met een verplichte optie tot koop, omdat je denkt dat je het volgende boekjaar de middelen wel hebt. Dat brengt risico's met zich mee, omdat je mogelijke problemen voor je uitschuift als club. Tegenwoordig hoor je vaak over een transferbedrag dat 'kan oplopen tot zoveel miljoen'. Dat heeft te maken met bonussen die clubs in een deal laten zetten. Haalt de speler met zijn nieuwe club de Champions League? Speelt hij meer dan dertig duels? Maakt hij twintig goals? Als verkopende club probeer je bonussen af te spreken die makkelijk te halen zijn. En voor de buitenwereld klinkt een hogere transfersom toch ook net iets lekkerder. Of al die bonussen uiteindelijk worden gehaald, wordt extern vaak toch niet bekend. Betaalverzoek In de wirwar van cashflow kan een club de ene week een berg geld hebben op de rekening en de andere week diep in het rood staan. Er kunnen zomaar nog verschillende termijnbedragen binnenkomen, bonussen die worden gehaald of doorverkooppercentages die geld opleveren. De financiële afdelingen van clubs zijn zelf natuurlijk scherp op het geld waar ze recht op hebben, maar ook de FIFA helpt mee met een platform dat bij elke transfer berekent welke clubs bijvoorbeeld recht hebben op een solidariteitsvergoeding. Een kopende club krijgt dan een betaalverzoek. En met al die facetten heeft een technisch directeur rekening te houden bij het aantrekken van een speler.