Portugees icoon Ronaldo was onstuitbare doelpuntenmachine wiens ster langzaam doofde

Van een dribbelaar met twee diamanten oorbellen en geblondeerde kuif tot ontstuitbare doelpuntenmachine. Na bijna een kwart eeuw is er een einde gekomen aan de interlandcarrière van Cristiano Ronaldo. De 41-jarige Ronaldo kwam tot ongekende cijfers in het Portugese elftal. Hij speelde 234 interlands en maakte daarin 146 doelpunten. Geen speler in de Portugese voetbalgeschiedenis drukte zo zijn stempel op de nationale ploeg als hij, zowel qua statistieken als qua uitstraling. Hij oversteeg in de Seleção zelfs Eusébio, de Zwarte Panter die in de jaren 60 en 70 tot 's werelds beste spelers werd gerekend. Ronaldo was geliefd en bewonderd. Tegelijkertijd wekte hij soms irritatie op met zijn maniertjes, verongelijkte blikken en theatrale wijze van vrijetrappennemen. Wat buiten kijf staat, is dat het landenvoetbal een van de grootste spelers aller tijden uitzwaait. Bespot om accent Dat Ronaldo zou uitgroeien tot icoon van het Portugese voetbal, had hij als jongetje niet durven dromen. Geboren op Madeira, stapte hij op 12-jarige leeftijd over naar het Portugese vasteland om in de jeugdopleiding van Sporting te gaan spelen. Daar werd hij door leeftijdsgenoten voortdurend bespot om zijn eilandaccent. De grappen verstomden al gauw, toen bleek hoe getalenteerd Ronaldo was. In de zomer van 2003, pas achttien jaar oud, debuteerde hij al in de Portugese nationale ploeg in een oefenduel met Kazachstan. Een jaar later ging hij mee naar het EK 2004, als vijfde jongste speler op het hele toernooi. Ronaldo was in die tijd een frivole dribbelaar, op zoek naar de fraaiste kunstjes die hij het publiek kon laten zien. Scoren deed hij wel, bijvoorbeeld in de halve finale van het EK 2004 tegen Oranje, maar nog lang niet zoveel als hij in latere jaren zou doen. Bij Manchester United werd Ronaldo snel volwassen onder manager Sir Alex Ferguson, die hem inprentte dat voetbal uiteindelijk gaat om doelpunten maken. En daar bleek de jonge Ronaldo een buitengewoon talent voor te hebben, waar ook de nationale ploeg van profiteerde. De Nederlandse voetbalvolger zal zich de wedstrijd tegen Portugal op het WK 2006 vooral herinneren als 'De Slag om Neurenberg', waarin vier rode kaarten vielen. Ronaldo werd spijkerhard op het bovenbeen geraakt door Khalid Boulahrouz en moest zich al na 34 minuten laten vervangen. Zijn wraak kwam op het EK 2012. Inmiddels getransformeerd tot bijna volmaakte doelpuntenmachine, speelde Ronaldo de Nederlandse defensie volledig zoek. Hij maakte beide goals in de 2-1 zege van Portugal en daarmee kwam Oranje nog goed weg. Bittere nasmaak Het was in deze jaren dat Ronaldo zich ontpopte tot absolute superster, die meerdere Gouden Ballen won en het Portugese elftal geregeld bij de hand nam. Hij schoot zijn land hoogstpersoonlijk naar het WK 2014 met een hattrick in de beslissende kwalificatiewedstrijd tegen Zweden. In 2020 werd hij topscorer aller tijden op EK's. Wat het absolute hoogtepunt in Ronaldo's interlandloopbaan had moeten zijn, winst van het Europees kampioenschap in 2016, zal voor de eerzuchtige aanvaller toch een enigszins bittere nasmaak hebben. Hij viel in de finale tegen Franrijk al vroeg geblesseerd uit en kon niets anders dan zijn ploeg vanaf de zijlijn aanmoedigen. Misschien was het daarom dat Ronaldo de Nations League-winst ten koste van Nederland in 2019 zo uitbundig vierde, net zoals hij deed na het winnen van de Nations League in 2025. Met de jaren vervaagde Ronaldo's ster steeds iets meer. Hij houdt zichzelf nog altijd met een bijna religieuze overtuiging in topconditie, terwijl hij ook aan gretigheid nog niets verloren lijkt te hebben. Toch kreeg de tand des tijds vat op het lichaam van de Portugese superster. In toenemende mate gingen er stemmen op die beweerden dat Ronaldo een blok aan het been werd van een talentvolle generatie Portugese voetballers. Zonder de topscorer aller tijden leek de ploeg soms beter te spelen dan met hem, zoals toen ze in september 2023 met 9-0 wonnen van kleinduimpje Luxemburg. Niet van wijken weten Ronaldo toonde zich doof voor de aanzwellende kritiek en wilde van geen wijken weten bij de Portugese ploeg. Bondscoaches bleven hem ook oproepen en opstellen, wetende dat ze anders een rel zouden veroorzaken. Uiteindelijk was het de huidige bondscoach Jorge Jesus die de pleister van de wond leek te trekken. In de afgelopen periode liet hij Ronaldo tegen Noorwegen 90 minuten op de bank zitten, waarna hij weigerde publiekelijk door het stof te gaan. De woedende Ronaldo vertrok per privéjet bij de Portugese ploeg. Hij keert ook niet meer terug, zo werd vandaag duidelijk. Daarmee krijgt Ronaldo niet het glorieuze afscheid dat zijn eeuwige rivaal Lionel Messi vorige maand wel kreeg, wat een smetje zal blijven op zijn carrière. Voor zijn plek in de geschiedenisboeken maakt het allang niet meer uit.