VC Special: Flitsende flankspelers bij FC Twente

FC Twente staat de laatste jaren bekend als een soepele voetbalmachine. Met voorheen Bakkal, Aisatti en El Ahmadi als schakels op het middenveld, werpen de laatste seizoenen met namen de dreiging vanaf de flanken haar vruchten af. Wat is het geheim van de dreigende flankspelers uit Twente? Voetbal Centraal legt haar vergrootglas op de voorste linie uit Enschede. 1: De dodelijke snelheid ‘Het enige wat je kunt doen is er zó kort op zitten dat hij niet kan draaien. Want draait hij, dan ben je de klos. Hij is de rapste speler die ik ben tegengekomen’, vertelde AZ-rechtsback Gil Swerts vorig seizoen over Eljero Elia. Hét schoolvoorbeeld van een dreigende flankspeler bij FC Twente. Met een imponerend seizoen vorig jaar dwong hij een transfer af naar HSV. Maar naast de trukendoos die vaak open ging, was Elia er vaak ook razendsnel vandoor. Met zijn klasse was hij meestal veel te snel dan elke rechtsback, en kon hij een assist geven aan de spits. Ook Miroslav Stoch heeft daar patent op dit seizoen. Met soepele combinaties laten de verdedigers de kleine linksbuiten vaak uit hun rug lopen, waardoor de Slowaakse aanvaller er vaak vandoor is. Dat maakt FC Twente zowel effectief in de counter als in een uitgespeelde aanval. 2: Het karakter van een krijtspeler Het was voorheen vaak het commentaar op het Nederlands Elftal. Met Robben en Van Persie op de vleugels trokken de heren vaak naar binnen, belandden in de trechter en werd het spel niet breed gehouden. Dat leidde vaak tot vastlopen in het centrum. Elia bracht daar verandering in. De international blijft – zowel in Oranje als bij HSV – aan de linkerkant staan, waardoor het spel breed wordt gehouden en de verdediging uit elkaar gespeeld kan worden. De kracht is dan dat Elia ook naar binnen kan trekken als daar de ruimte ligt en dreigend kan zijn voor de goal. Ook Stoch doet dat vaak, dat wel te zien tegen sc Heerenveen dit seizoen. Door het breed houden van het veld (Stoch uiterst links, Ruíz uiterst rechts) ontstond er ruimte tussen en achter de verdediging, waardoor de Slowaak kon toeslaan. Wederom een staaltje klasse. 3: Neusje voor de goal Tenslotte beschikt de ideale flankspeler van FC Twente ook over een neusje voor de goal. Waar Arnautovic en Ruíz niet echt over enorme snelheid beschikken, compense(e)r(d)en ze dat met het doelpuntenproductie. De splitsing is daar duidelijk merkbaar. Marko Arnautovic scoorde maarliefst twaalf keer voor FC Twente in het seizoen van zijn definitieve doorbraak, en Bryan Ruíz trof dit seizoen al tien keer doel. Beide toch geen spelers die het van hun snelheid moeten hebben, hoewel Arnautovic ook over een goede dribbel beschikt. Eljero Elia trof negen keer doel, gaf vele assists en is dus ook productief. Miroslav Stoch moet het ook vooral van zijn beslissende voorzetten hebben. Hij trof tot dusver vier keer raak, in de dertien wedstrijden die hij voor FC Twente speelde. Conclusie? Naast het feit dat FC Twente zorgt voor een goede basis, met een robuuste verdediging en een goede controlerende middenvelder, beschikt het ook over een uitgebalanceerde voorhoede met capaciteit om voor gevaar te zorgen en te scoren. Dit maakt FC Twente tot een absolute titelkandidaat.