EXCLUSIEF - Interview met Rinke Pennings

EXCLUSIEF - EINDHOVEN – Hij slentert na een wedstrijd van zijn club wel eens in zijn FC Eindhoven-pakkie door de Bossche binnenstad. Als-ie dan nog honger heeft, is Rinke Pennings (18) samen met z’n ploeg- en plaatsgenoot Justin Tahapary op zoek naar een lekker broodje. “Dan moet je die Bosschenaren eens horen roepen: ‘wij zijn toch veel beter dan jullie.’ Vanavond kan Pennings tegen de plaatselijke FC uit zijn woonplaats het tegendeel bewijzen. TEKST: Maarten de Jong Pfoe, wanneer was het nou ook al weer dat hij voor het laatst ‘s avonds in de stad was? Pennings (foto, rechts) weet het al niet meer. Of toch wel? “Ja, dat was drie weken geleden na de wedstrijd tegen FC Volendam (2-0 winst, red.). “Toen heb ik uiteraard ook even met wat mensen gesproken. Natuurlijk ging het over de wedstrijd van vanavond. ‘Wel even wat minder goed je best doen alsjeblieft’, zeiden ze. “En: ‘vergeet je roots niet!’ Ach, voor mij als Bosschenaar is het erg leuk om tegen FC Den Bosch te mogen spelen. Maar als ik scoor, zal ik gewoon juichen, hoor. Ik heb na mijn doelpunt tegen FC Oss gezegd dat er meer goals van mij aan zitten te komen. Wat mij betreft, maak ik vanavond mooi mijn tweede doelpunt.” Fries tintje in Noord-Brabant Ja, die wedstrijd tegen FC Oss (2-0 winst) was natuurlijk geweldig. Zijn ouders kwamen kijken en vanzelfsprekend was zijn vriendin Romy, die hij nu zo’n tien maanden kent, ook van de partij. “We hebben elkaar op school ontmoet en het gaat hartstikke goed tussen ons”, glimlacht Pennings. “Ik vind het hartstikke leuk dat ze af en toe bij me komt kijken.” Romy, uit Dommelen, is een echte Noord-Brabantse. ‘Rinke Pennings’ klinkt alleen toch niet zo heel Bourgondisch. Misschien ook wel verklaarbaar. Z’n moeder komt ook uit Friesland, zijn oma woont er nog steeds. Maar Pennings heeft vrij weinig met het hoge noorden. De Elfstedentocht heeft hij nog nooit geschaatst, oma Ida ziet hij ook niet zo vaak. Maar ze is wel van alle markten thuis. Ze kan niet alleen goed theezetten, maar weet ook hoe ze overweg moet gaan met een mobiele telefoon. “Ik heb haar namelijk geleerd hoe ze moet sms’en”, lacht Pennings. “En we mailen drie keer per week. Twee keer per jaar ga ik naar Lippenhuizen om gezellig met haar te praten en leuke dingen te doen. Dan gaan we winkelen ofzo.” Als Pennings dan toch in Friesland is, pikt hij ook direct een wedstrijdje mee van SC Heerenveen. Niet dat hij met zijn tachtigjarige oma de tribunes van het Abe Lenstra Stadion beklimt, maar haar buurman is ook een fanatieke fan van de eredivisionist. “En ik vind SC Heerenveen ook wel een mooie club”, zegt Pennings. “Natuurlijk zou ik daar graag eens willen spelen, maar daar denk ik nu echt nog niet over na hoor.” Lacht: “Dat zou m’n oma trouwens wel leuk vinden, zie ik haar ook weer wat vaker, haha.” Voorlopig heeft zijn oma alleen pech, want Pennings richt zich nu op FC Eindhoven, al heeft hij naar eigen zeggen al wel de interesse gewekt van een tweetal clubs uit de Eredivisie. “Maar die zijn niet met een concreet bod gekomen, dus daar kan ik nu niets mee”, zegt Pennings daarover. De jongeling speelde tot dusverre vijf wedstrijden voor FC Eindhoven en kwam voornamelijk als invaller binnen de lijnen. Daar gaat wat hem betreft alleen snel verandering in komen. “Want ik vind dat ik toe ben aan de volgende stap”, zegt hij. “Mijn doel is om een basisplaats te veroveren bij FC Eindhoven. Tegen Sparta Rotterdam heb ik twee weken geleden negentig minuten gespeeld en dat ging volgens mij uitstekend. Ik heb twee keer balverlies geleden zonder dat de tegenstander gevaarlijk werd. De trainer, Ernest Faber, red., heeft me een kans gegeven en die heb ik gepakt. Nu wil ik laten zien dat het terecht is dat hij vertrouwen in mij heeft.” PSV was maar niks Dat vertrouwen heeft Pennings de afgelopen jaren node gemist. Hij voetbalde in de jeugd van PSV en was op zoek naar vertrouwen bij de Eindhovense club. Dat kreeg hij echter niet. “Ze hebben me een beetje gek gemaakt”, meent Pennings. “Tegen mij vertelden ze dat ze het allemaal wel in me zagen zitten en dat ik zo goed kon voetballen. Maar doordat deze woorden niet in daden werden omgezet, had ik het gevoel dat ze totaal geen vertrouwen in mij hadden. Daar kan ik boos om worden. Zeg het dan in mijn gezicht. Ik houd niet van dat oneerlijke gedoe. Als de waarheid hard is, is hij hard. Prima. Maar dan wil ik dat wel direct weten en niet via andere omwegen. Uiteindelijk ben ik blij dat ik weg kon bij PSV. Mij zie je daar niet meer zo snel terug. Ik wilde door meerdere omstandigheden al drie jaar weg, maar kreeg telkens geen toestemming.” “Vorige winter wilde FC Eindhoven me huren, maar toen ging dat niet door. Deze zomer wilde de club me ook graag hebben”, vervolgt Pennings. “Alles was rond, tot een dag voor het verstrijken van de transferdeadline voor amateurvoetballers mijn telefoon ging. Technisch directeur Marcel Brands, om te zeggen dat de deal was afgeblaz