Hand van God, Falklandoorlog en rode Beckham: Engeland-Argentinië is ultieme rivaliteit

Ware rivaliteit vergaat nooit helemaal. Zelfs als de rivalen al zeker twintig jaar niet tegen elkaar hebben gevoetbald. Engeland en Argentinië kussen vanavond (21.00 uur) in de halve finales van het WK in Atlanta een historische, politiek geladen vete weer tot leven. Begon het allemaal op het WK van 1998 bij de rode kaart voor David Beckham? Nee, dat was al bij de 'Hand van God' van Diego Maradona in 1986. Of misschien nóg eerder, toen de Engelsen op het WK in 1966 de Argentijnen "beesten" noemden? Generaties lang fluisteren Engelsen en Argentijnen de verhalen aan hun kinderen door. De laatste herinnering is alweer 24 jaar oud, toen Beckham in de groepsfase van het WK in 2002 een penalty benutte en zichzelf verloste van de pijn en haat uit het moederland. Die waren vier jaar eerder ontstaan door toedoen van de Argentijnen. Na een duw van Diego Simeone in de achtste finales van het WK 1998 trapte Beckham uit frustratie na. Niet hard, maar Simeone ging theatraal naar de grond, Beckham kreeg rood en Argentinië won na strafschoppen. Groot plezier "Engeland uitschakelen was een groot plezier", vertelde Simeone ooit tegen de Britse krant The Guardian, waarbij hij ook liet blijken dat hij het Engelse spel wel kon waarderen. Hij stroopte zijn broekspijp op: "Ik heb nog steeds een souvenir van Stuart Pierce van die dag. Geweldige wedstrijd." Vorige week kwamen Simeone en Beckham elkaar plots tegen in Miami bij een WK-duel. Alles is vergeven en vergeten, bleek uit de foto die Beckham postte. "Liep een oude vriend tegen het lijf..." Een groter contrast met de emoties van 1998 is ondenkbaar, toen de haat voortbouwde op wat op het WK in 1986 had plaatsgevonden. Verhitte politieke sentimenten Want in de kwartfinales van dat jaar speelden verhitte, politieke sentimenten mee. Vier jaar daarvoor waren in de Falklandoorlog in 74 dagen 649 Argentijnse en 255 Britse militairen omgekomen bij gevechten rond de eilandengroep voor de Argentijnse kust. De Argentijnen wilden wraak en vonden die. Maradona tikte de 1-0 met de hand binnen, de scheidsrechter zag niks en de Argentijnse halfgod kwam ermee weg. Dat hij later die wedstrijd met een legendarische solo zijn virtuositeit liet zien en Engeland uitschakelde, vonden de Argentijnen prachtig. Maar nog trotser was men op die 'Hand van God'. Rechtmatig vals spel was het, vonden ze. De ultieme vorm van 'viveza criolla', zoals de Argentijnen het noemen: de verboden kunst en het stiekeme genot van regels buigen en ermee wegkomen. Bovendien voelde het als zoete wraak voor de Falklandoorlog. In de trein in Engeland: 'Grootste voetbaltrauma' "Dit is de grootst mogelijke voetbalrivaliteit die er bestaat. En voor Engeland ook het grootste voetbaltrauma", zegt een Engelsman in de trein naast NOS-correspondent Fleur Launspach. "Voor iedereen die het nog kan herinneren, begint het allemaal in 1986", legt hij uit. Met de 'Hand van God' en de uitschakeling. De pijn zit er nog steeds. Angst is er ook voor een herhaling van 1998, "Beckham's moment of madness", dat de Engelsen tegen de sluwe Argentijnen weer hun zelfbeheersing verliezen. "Stel je voor dat ze het bij Jude Bellingham doen", roept een andere treinpassagier. Inmiddels praat de halve treincoupé mee. "Ja, ik ben ongelooflijk zenuwachtig voor deze wedstrijd", zegt een ander. "Maar ergens had ik ook gewild dat Engeland en Argentinië elkaar pas in de finale hadden getroffen. Dan hadden we eindelijk de kans gehad om de geschiedenis recht te zetten. Om ze terug te pakken voor de Hand van God." "Alsof ik een Engelsman zakkenrolde", zou Maradona er lange tijd na het incident genoegzaam op terugkijken. Engelsen woest natuurlijk. En nog steeds wel. Beesten Niet alleen het verlies van de Falklandoorlog werd in 1986 door de Argentijnen gewraakt. Ook de volgens hun onterecht toegekende, winnende buitenspelgoal van Geoff Hurst op het WK 1966 en de uitspraken van de Engelse bondscoach Alf Ramsey achteraf, die de Argentijnen na die kwartfinale "beesten" had genoemd vanwege hun agressieve spel. Het begin van de rivaliteit. Toch zit er veertig jaar later nog altijd pijn. Argentijnen zingen liederen over de Falklandoorlog. Zelfs de Argentijnse spelers zongen het in de kleedkamer na de winst op Egypte. Argentijnse en Britse media rakelden de verhalen al dagen weer op en schudden zo de slapende vete wakker. Extra politie De autoriteiten in Atlanta bereiden zich voor op het ergste: in de stad en rond het stadion is extra politie aanwezig zodat de boel ordentelijk verloopt. Maar gesust werd er ook. De Argentijnse bond voor oorlogsveteranen riep eigen fans al op zich te concentreren op het voetbal, niet op de politiek. Met een vlugge "nee, nee, nee" ging de Argentijnse bondscoach Lionel Scaloni in tegen een journalist die op een persconferentie daags voor het duel de Falklandgeschiedenis erbij haalde. "Dit is gewoon een voetbalwedstrijd. Tegen een geweldig team en een geweldige coach die ik bewonder. Ga niet zoeken naar andere dingen. Het is een voetbalwedstrijd. Punt." De Engelse doelman Jordan Pickford en een woordvoerder van de Britse regering benadrukten ook dat de wedstrijd om voetbal moet gaan. "We begrijpen dat het een duel is dat voetbal ontstijgt", zei de Argentijnse middenvelder Rodrigo de Paul. "Het brengt herinneringen terug aan wat Diego heeft gedaan. En wij zingen liederen over de Malvinas (Falklandeilanden, red.) om het te herdenken. Maar dit is een voetbalwedstrijd en de Malvinas moeten elders worden besproken." Vlaggen verboden De Argentijnse minister van Veiligheid, Alejandra Monteoliva, kondigde dinsdag aan dat het verboden was voor fans om vlaggen of spandoeken mee te nemen die verwijzen naar de Falklandoorlog. "Voorwerpen met een provocerende boodschap, of die nu politiek of racistisch van aard zijn, zijn niet toegestaan", zo waarschuwde ze. Hoeveel van de wrok bij de huidige spelers nog over is, is maar de vraag. Een groot deel van de voetballers was in 2002 nog niet eens geboren of maakte de rivaliteit niet bewust mee. Maar geen speler zal het zijn ontgaan dat de Engelsen en Argentijnen historisch gezien niet de grootste vrienden zijn.