EXCLUSIEF - Interview met Lianne de Vries

EXCLUSIEF - ZWOLLE – Het duurt nog een week, maar zo links en rechts praten de meiden van FC Zwolle Vrouwen er al over. Op de training, in de kleedkamer, middels de sociale media; de wedstrijd tegen ADO Den Haag komt steeds dichterbij. Op 1 december moet revanche genomen worden voor de acht-nul oorwassing in het begin van het seizoen. "Want wat een anticlimax was dat zeg", meent middenveldster Lianne de Vries (21). TEKST: Maarten de Jong Lianne is dit seizoen een van de speelsters voor wie het FC Zwolle Stadion tot voor kort nog onbekend terrein was. Zeker, ze had er met FC Utrecht al eens gevoetbald en speelde haar laatste interland in het oosten van het land, maar verder dan de kleedkamer, het veld en de kantine was ze nog niet gekomen. Nu kent ze zelfs het tussendoorweggetje van het spelershome naar de receptie. "Ik vermaak me hier wel", zegt Lianne in gesprek met Voetbal Centraal. "Het seizoen is zes wedstrijden onderweg en ik heb er vijf gespeeld. We hebben nu één keer gewonnen en één keer gelijkgespeeld. Hopelijk komen daar nog veel punten bij. Ik ben persoonlijk erg blij dat ik nu in de basis sta en veel minuten kan maken. Voetballen is namelijk het mooiste wat ik doe." Blauwe deurtje Lianne woont tegenwoordig in Zeist. Ze reist bijna dagelijks op en neer tussen haar woonplaats en Amsterdam. In de hoofdstad volgt de middenveldster de opleiding bewegingswetenschappen aan de Vrije Universiteit. In haar jeugdjaren vertoefde Lianne samen met haar familie in Amstelveen. Ze ging naar school en zat op voetbal bij Amstelveen Heemraad. Dat was wel zo makkelijk, want op haar fietsje was ze in vijf minuten bij de club. Toch duurde het wel even voordat Lianne de weg naar het trainingsveld kon inslaan. Ze zat eerst op gym en had van turnen haar sport gemaakt. Haar passie werd het nooit. "We gingen liever voetballen", vertelt Lianne. "Spraken we met een paar kinderen af om voor de training wat te dribbelen. Stiekem, in de zaal. Dat was eigenlijk best leuk. We zorgden er gewoon voor dat we op tijd aanwezig waren. Zo erg heeft dat turnen me trouwens niet geholpen. Ik ben nu helemaal niet lenig meer." Turnen was toen snel over en toen Lianne zeven was, ging ze naar Amstelveen Heemraad. Buiten voetballen vond de sportieveling ook geweldig. Als de jongens op de basisschool een partijtje gingen doen, ha, dan dartelde zij toch ook vrolijk over het grasveld? Ze vond het wel wat hebben, dat pielen met een bal. Ook als ze geen les meer had, was ze actief in de weer met haar sport. Haar tweelingbroer Fokko en haar zus Marieke deden dan vrolijk mee. "We voetbalden vooral met de jongens, op de pleintjes en pal voor onze deur", vervolgt Lianne. "Ik weet dat nog heel goed: er stond zo’n elektriciteitshuisje naast ons huis en dat had een blauwe deur. We zeiden ook altijd tegen elkaar dat we gingen voetballen bij het blauwe deurtje. Als iemand een bal naast het deurtje schoot, kreeg het hek van de buren weer een tik te verwerken. Daar waren ze toen niet zo blij mee, haha. Uiteindelijk was het voor het goede doel, zal ik maar zeggen." Oma en het EK Wat haar buren toen nog niet wisten, is dat hun kleine buurmeisje toen ze pas zeventien jaar was al haar debuut maakte in het Nederlands elftal. Ze speelde mee in een oefenwedstrijd tegen China (2-2) en begon direct in de basis. "Vera Pauw was toen bondscoach en ik voetbalde bij Amstelveen Heemraad, de club waarbij ik mijn jeugdopleiding heb genoten", zegt Lianne. "Vera was heel duidelijk tegen mij. 'Je gaat zo spelen, succes en probeer er van te genieten', gaf ze me mee. Nou, dat heb ik gedaan. Ik vond het prachtig dat ik in het shirt van het Nederlands elftal mocht spelen." Anderhalf jaar later volgde voor Lianne het hoogtepunt in haar loopbaan. Tenminste tot nu toe. Ze weet natuurlijk nog niet hoeveel bekers en trofeeën de toekomst nog gaan brengen. Maar de bronzen medaille die ze toen pakte met Oranje op het EK in Finland, is haar heel dierbaar. "Ik kan later bij wijze van spreken tegen mijn kleinkinderen zeggen dat oma op het EK heeft gespeeld. Dat is toch een ervaring geweest die ik nooit zal vergeten." Wat het eerste is wat Lianne zegt als ze een kleine dreumes op haar schoot heeft zitten? "Pfoe, das een lastige vraag. Ik denk dat ik het dan heb over de teamspirit, want die was echt heel goed bij ons. Ik bedoel, het was allemaal zo professioneel geregeld. We gingen er met zijn allen voor en hadden ontzettend veel zelfvertrouwen. Jammer dat we er in de halve finale uitvlogen. Met iets meer geluk (Oranje kreeg in de verlening drie minuten voor tijd een cruciale tegengoal, red.) hadden we gewoon in de finale gestaan. Wat een toernooi was dat, zeg." Geen anticlimax meer Eenmaal terug in Nederland ging het wat minder goed met Lianne. Ze had erg veel last van haar rug en kon daardoor niet pijnvrij aan de slag gaan bij haar nieuwe club FC Utrecht. Ze probeerde het nog wel, maar trok in maart 2010 zelf