EXCLUSIEF - Interview met Anthony Correia

EXCLUSIEF - VELSEN-ZUID – "Mijn favoriete plekje in IJmuiden?" Anthony Correia (29) denkt eens goed na. "Toch wel mijn woonomgeving, ik zit vind het wel fijn om thuis te zijn." Thuis is waar zijn vrouw Kelly (23) en zoontje Levi (1) op hem wachten. De verdediger speelt al sinds zijn veertiende in het shirt van SC Telstar. Ooit vertrekken bij de club uit IJmuiden, is voor hem daarom absoluut geen optie. TEKST: Maarten de Jong De spelers van Telstar kunnen op een doordeweekse dag meestal al vroeg naar huis. Ze trainen om tien uur ’s ochtends en mogen vanaf het middaguur de rest van de dag gaan poolen, kaarten of lekker languit op de bank gaan liggen. Correia heeft meestal hele andere plannen. Als hij zijn auto weer op zijn oprit heeft gezet, vliegt hij eerst zijn vrouw en zoontje in hun armen. "Ik weet dat als ik later gestopt ben met voetballen, ik nog lang zat moet werken. Daarom probeer ik nu te genieten van mijn vrije tijd en wil ik Levi op zien groeien. Wat een prachtig ventje is dat", straalt Correia in gesprek met Voetbal Centraal. Lekker ontspannen De rechtsback van SC Telstar stapte in juni in het huwelijksbootje met zijn Kelly. Het tweetal woont nu in een huisje in IJmuiden, op een paar minuten rijden van het TATA Steel Stadion. In de koude novembermaand scheurt Correia niet alleen van huis naar zijn werk, hij maakt ook vele kilometers over de smallere paden en weggetjes van IJmuiden, op de fiets welteverstaan. De gemiddelde snelheid ligt dan wat lager, maar ach, als hij met Levi in de weer is, heeft papa Correia alle tijd. "Hij vindt het helemaal geweldig in dat stoeltje", zegt de verdediger. "We rijden vaak naar Beeckestijn, een bosrijk gebied in Velsen-Zuid, waar je lekker kunt fietsen. En je moet hem eens horen als het tochtje naar zijn zin te kort duurt, dan gaat hij rellen hoor! Trouwens, ik vind het ook hartstikke leuk om met hem te fietsen. Het is elke keer weer een mooi stukkie rijden." In het zomerreces na afgelopen seizoen ging de pasgetrouwde Correia met zijn vrouw op stedentrip. Ze vlogen eerst naar Spanje en daarna naar Italië. In Madrid stond een wedstrijd tussen oud-Real Madrid en oud-Bayern München op het programma. De 29-jarige speler keek zijn ogen uit. "Het leek wel of heel Madrid was uitgelopen voor dat duel. Sjonge jonge, ik heb nog nooit in zo’n drukke metro gezeten", zegt hij. "En dan die spelers joh. Makaay, Elber, Zidane, wat die Zidane nog kan met een bal, dat is ongelofelijk. Hij is wel wat langzamer geworden, maar kan nog steeds geweldig voetballen. Noem de namen maar op: Butragueño, Karembeu, Karanka… al die toppers van toen deden mee. Oh ja, Redondo, die was ook fantastisch. Als die jongen bij ons mee zou doen, was hij nóg elke wedstrijd de beste van het veld", zegt hij bewonderend. "Ja, van mij mag hij zo komen, haha. Alleen denk ik niet dat hij zo heel veel zin heeft om op dit moment nog voor SC Telstar te gaan voetballen." Wat pijntjes Dat SC Telstar staat op dit moment op de vijftiende plaats in de Jupiler League – "maar we gaan gewoon voor het linkerrijtje", vindt Correia. De voetballer deed in alle veertien gespeelde wedstrijden nog mee, maar dat had hij eigenlijk helemaal niet verwacht. "Ik heb geregeld wat last van mijn lies. Aan het eind van vorig jaar heb ik daardoor wat wedstrijden gemist, dus ik had verwacht dat ik dit seizoen wel wat eerder een terugslag zou krijgen. Nu viel ik vorige week vrijdag geblesseerd uit, maar de schade valt wel mee. Er is in ieder geval niets kapot. Ik kan vanavond tegen Sparta Rotterdam alleen nog niet spelen, heb iets te veel last. Volgende week ben ik er hopelijk weer bij." Zijn lies is inmiddels de zwakste plek uit zijn lichaam geworden. Of misschien zijn dat wel zijn bekken. Want waar het nu precies door komt dat Correia regelmatig pijntjes heeft, weet hij niet. "Ik heb af en toe wat last van mijn bekken en vanuit daar straalt die pijn uit naar mijn lies", vertelt hij. "Vroeger heb ik ook zware liesblessures gehad. De pijn blijft af en toe opspelen en dat vind ik natuurlijk vervelend. Vroeger trok ik me daar niets van aan en wilde ik gewoon blijven voetballen. Ze moesten niet denken dat ik een piepert was hè. Misschien is het wel funest geweest dat ik door bleef gaan, maar dat zijn voor mij wijze lessen geweest. Tegenwoordig luister ik goed naar mijn lichaam. Daardoor kan ik blessures wat beter voorkomen. Maar denk niet dat mijn instelling daardoor minder is geworden. Ik ga er nog altijd volledig voor." Dat bewijst de routinier op de trainingen. Hij wil gewoon meedoen met de groep en zich niet te veel laten kennen. Af en toe is het wel verstandig minder gas te geven. "Dan denk ik: ach, laat die jongen maar even doorlopen", vertelt Correia. "Maar in de wedstrijden niet hoor! Dan is alles anders en wil ik per se winnen. Reken er maar niet op dat ik dan iemand voorbij me laat lopen." Wat ook veranderd is, is de wedstrijdvoorbereiding van de rechtsback.